Minilamington-cakejes

Dat ik van lekkere dingen houd, is voor degenen die mij kennen inmiddels wel bekend. Ik bak dan ook graag en vaak. Vooral cupcakes zijn momenteel favoriet. Dat dat dan weer niet erg goed is voor mijn lijn, is wel een beetje jammer. Maar ook daar hebben we een oplossing voor; de cakejes die 'overblijven' neemt Manlief mee naar zijn werk. Zij collega's smullen dan van de heerlijke cupcakes en mijn lijn blijft binnen de perken.

Van een vriendin kreeg ik de tip om het boekje Cupcakes Parade aan te schaffen. En wauw, wat staan daar leuke en vooral lekkere cupcake recepten is zeg! En wonder boven wonder komen de aangegeven baktijden en temperaturen eens overeen met de instellingen van mijn oven.

Dit keer koos ik voor de minilamington-cakejes. Dit zijn kleine cupcakes, gedoopt in gesmolten chocolade en door gedroogd kokos gewenteld. Het recept dat nu volgt is officieel voor 40 minilamingtons, maar ik haalde er ruim 50 uit.

Ingrediënten:

Beslag:
300 gram bloem
2 theelepels bakpoeder
1 theelepel zout
125 gram zachte, ongezouten (room)boter, op kamertemperatuur
150 gram fijne kristalsuiker
2 eieren
1 theelepel vanille-essence
125 ml melk

Garnering/glazuur:
150 gram gedroogd, geraspt kokos
5 of 6 eetlepels kokend heet water
1 eetlepel zachte, ongezouten (room)boter
35 gram cacao
300 gram poedersuiker

Bereiding:

1. Verwarm de oven voor op 180 graden Celcius.
2. Vermeng de bloem, het zout en het bakpoeder en zet dit opzij
3. Klop de boter en de suiker in een grote/diepe kom met een mixer in ongeveer 5 minuten licht en luchtig
4. Klop hier een voor een de eieren door
5. Voeg de vanille-essence toe
6. Voeg afwisselend de melk en het bloemmengsel toe (ik deed steeds 2 eetlepels bloemmengsel en dan een 
    scheutje melk) en mix tot het een glad beslag is
7. Vul de mini cupcakes vorm met ongeveer 1,5 volle theelepel beslag (gebruik een muffinbakvorm met
     uitsparingen van ongeveer 3-5 cm in doorsnee. Wanneer je een siliconen bakvorm gebruikt, hoef je deze
    niet in te vetten. Gebruik je een metalen bakvorm, vet deze dan in met zonnebloemolie en bestuif deze met
    bloem. Gebruik geen papieren vormpjes in de bakplaten)
8. Bak de cupcakes in ca. 15 minuten goudbruin. (ik heb de siliconen vorm een drietal minuten langer in de
    oven laten staan. De cupcakes in de metalen bakvorm waren na 15 minuten echt klaar)

Garnering/glazuur
9.    Doe de kokos in een grote kom of strooi het uit op een stuk bakapier
10.  Neem een grote, diepe kom en doe hier de boter in
11.  Kook het water en giet 3 eetlepels kokend water over de boter heen
12.  Meng de cacao met de boter en het water
13.  Voeg al kloppend met een garde geleidelijk de poedersuiker toe. Steeds wanneer het mengsel lastig te
       kloppen wordt, voeg je een eetlepel kokend water toe. Let er hierbij op dat je in totaal niet meer dan 6
       eetlepels water toevoegt (dit is incl. de 3 bij punt 11 toegevoegde eetlepels water)

14.  Het glazuur moet glad zijn en glanzen en natuurlijk dun genoeg zijn om de cakejes te bedekken
15.  Pak de cakejes vast met 2 vorken of een tang en doop ze in de chocolade

16. Wentel ze nu door de kokos (of strooi er kokos overheen)

17. Laat de minilamingtons afkoelen (en het glazuur uitharden) op een rooster

En nu: smullen maar!

P.s. Je kunt de minilamingtons heel goed invriezen!

Autotasje voor onderweg

De auto...met kleine kinderen mijd ik natuurlijk het liefst (lange) autoritten.  Met de gedachte aan de autoritten uit mijn jeugd komen aardig wat herinneringen omhoog komen borrelen. De autoritjes met ons gezin waren niet altijd even gezellig. Mama had af en toe vrij veel moeite om de ruzies tussen ons drietjes in bedwang te houden zonder van de weg te raken. Het is dan ook zelfs wel eens gebeurd dat mijn moeder ons ergens op een landweggetje uit de auto heeft gezet met de mededeling dat zij zonder ons verder zou rijden wanneer wij neit zouden ophouden met ruzie maken. Autovakanties naar Frankrijk en Italië roepen bij mij herinneringen op aan tijdschriften die onderweg 15 keer werden gelezen, gameboys die uit frustratie door de auto werden gegooid en uiteindelijk grote verveling, met weer de daar bij behorende ruzies :-)

Maar soms kom je gewoon niet onder zo'n lange(re) autorit uit. Wij dus ook niet. Onze familie woont niet om de hoek, maar op 2 uur rijden en we maken ook graag uitstapjes binnen Nederland en naar onze zuiderburen met dat grapige accent. Met de zomervakantie in het vizier, werden er plannen gemaakt om een paar weken van 'la dolce vita' te proeven en het Lago Maggiore en Toscane liggen natuurlijk niet om de hoek.

Ondanks mijn herinneringen aan de eerder genoemde autoritten zie ik niet op tegen een lange autorit met de kinderen met welke eindbestemming dan ook. Voorwaarde is alleen wel dat we voldoende vertier mee brengen voor onderweg. Maar zo'n vakantie kost natuurlijk al genoeg geld en de koffers en andere zaken die je wanneer je kinderen hebt mee neemt op je reis nemen al voldoende ruimte in in de auto. Nieuwe dingen kopen hoort dus niet bij het plan. En dus ging ik op zoek naar leuke ideeën voor goedkope en liefst ruimtebesparende items die onze jongens tijdens de lange autorit naar Italië lekker bezig houden.

Op deze site vond ik het autotasje. In de vakjes stop je 6 autootjes, waarmee de kinderen dan urenlang over de op de andere helft van het tasje aangebrachte weg kunnen crossen. De foto heb ik als voorbeeld gebruikt, maar ik heb mijn eigen afmetingen, stofjes etc. gebruikt, met onderstaand autotasje als resultaat.

Oudste Zoon probeerde het meteen uit en heeft er de grootste lol mee. Het andere autotasje heb ik gemaakt voor een meisje dat bij een SWAP niets heeft ontvangen. Zij vindt dit binnenkort in de brievenbus en hopelijk heeft haar zoon er ook heel veel plezier van!

Draagtas op bestelling

Een jonge vrouw, laten we haar hier 'Salami' noemen, zoals ik haar ook ken, was op zoek naar een tas die ze makkelijk kon gebruiken wanneer zij haar dochter in de draagdoek draagt. Zo'n tas ken ik wel en heb ik al eens eerder gemaakt, dus bood ik aan dat ik dan de tas voor haar zou maken.

Er werd over en weer gemaild over de wensen van Salami en ik ging op zoek naar de juiste stoffen. Maar ja, vind maar eens zwart canvas wanneer je het echt nodig hebt. Overal in de wijde omtrek bleek dit uitverkocht te zijn en ook bij nieuw geleverde bestellingen werd het niet meegezonden. Salami grapte al dat de zwarte verf zeker op was, maar gaf aan ook heel tevreden te zijn met grijze canvas. En gelukkig was dat een stuk makkelijker te vinden. Voor de binnenkant werd een vrolijk streepjesmotief gekozen en toen kon ik aan de slag. Er werden wat zakken gemaakt, een rits ingezet, een gesp aangezet en toen er iets niet helemaal naar mijn zin was, werd dit nog aangepast. Na de laatste afwerking en inspectie werd de tas nog even onderworpen aan een korte strijkbeurt, op de foto gezet, ingepakt en verstuurd.

Inmiddels heeft Salami haar ItsieBitsiedraagtas ontvangen, uitgepakt en geaaid. Hopelijk gaat zij nog veel plezier hebben van haar tas, hij is in ieder geval met liefde gemaakt!

 

De tas is overigens geïnspireerd op de ONBAG, maar is door mij aangepast naar de dingen die ik als ItsieBitsie prettig/handig/fijn/onmisbaar vind een een luier/draagtas.

Jurkje voor mama

Na alle geknutsel voor mijn kinderen en die van anderen, was het eens tijd voor een projectje voor mijzelf. Ik had al een tijdje een patroontje in mijn kast liggen om een jurkje te maken. Aan de juiste stof ontbrak het echter nog steeds.

Totdat ik de afgelopen dagen op zoek ging naar de juiste stof voor de draagtas die ik voor iemand zou maken. Naast de juiste stof lagen de tricotjes en warempel, er was er zojuist eentje binnengekomen met een vrolijke lenteprint. Ik nam gelijk 2,5 meter mee (onder het mom van beter teveel dan te weinig) en ging aan de slag.

Al snel kwam ik er achter dat tricot en ik nooit elkaars beste vrienden zouden worden. Wilde ik het patroon aftekenen, rekte het tricot vrolijk van mij weg, wilde ik het patroontje uitknippen, krulde het tricot alle kanten behalve de juiste in. Uiteindelijk kwamen wij gezamenlijk tot een compromis en kon ik achter mijn naaimachine kruipen. En aanschouwt u allen: het resultaat!

Ok, het is wat aan de grote kant en op de foto zie je de schoonheidsfoutjes (gelukkig) niet, maar het jurkje is draagbaar en ik ben best een beetje trots dat ik het zelf heb gemaakt.

To SWAP

'To swap' is volgens het woordenboek: '(exchange); ruilen, wisselen, verwisselen, omwisselen, omruilen'.
Bij een SWAP ruil je dus, in dit geval, zelfgemaakte dingen zoals kunst en knutsels.

Aan deze SWAP deed een groepje elkaar (grotendeels) onbekenden mee. Via een internetforum werden e-mail adressen uitgewisseld, via lootjestrekken.nl werden de  verlanglijstjes opgesteld en de lootjes getrokken. Er was een budget van max. EUR10,- p.p. en alles moest uiterlijk in de week van 14 maart verstuurd worden zodat iedereen haar cadeautje op 20 maart kon openen.

Ik heb zelf een aantal kleine dingetjes gemaakt vor mijn SWAP-maatje. Het resultaat:

*bloemenbroches om de effen shirts op te fleuren*

*een krijtjes-opbergzakje voor DL*

* een olifantenshirt voor ZL*

Verder zaten er nog 2 maandverbandzakjes in het pakketje, een kaartje voor mijn SWAPmaatje en een kaartje (met apen, de lievelingsdieren van ZL). Hopelijk waren mijn SWAPmaatje en haar kinderen blij met de cadeautjes!

Tissuedoosjezakje

Op de site van Mme ZsaZsa vond ik dit patroon. Veel leuker om op het dressoir of je bureau te zetten dan zo'n kartonnen doos, vond ik. Helaas zag ik al snel dat dit patroontje niet zou voldoen voor de doosjes met tissues die wij meestal hebben. Er moest dus een ander patroontje komen. Zo gezed, zo gedaan! Er kwam een patroontje, speciaal voor de rechthoekige tissuedoosjes die wij gebruiken, incl. drukknoopjes omdat een doosje nu eenmaal niet zo makkelijk door eht smalle gleufje voor de zakdoekjes past.

Et voila, het resultaat!

Veel gezelliger, toch?!

Breekbaar

Toen Oudste Zoon werd geboren, kregen we van vrienden een leuk, handgeschilderd serviesje. Het serviesje was gebaseerd op het geboortekaartje dat we voor Oudste Zoon hadden laten drukken. Een origineel en persoonlijk cadeautje dus, echt one-of-a-kind.

Toen in de maanden daarna bij mijn vriendinnen om de haverklap babies geboren werden en ik langzamerhand de babywinkels niet meer kon luchten of zien, begon ik te zoeken naar leuke en originele kraamcadeaus. Ik bedacht mij dat ik ook best eens kon proberen om zo'n leuk serviesje te maken.

Dus pakte ik mijn portemonnee, het geboortekaartje van een van de babies en ik vertrok naar de hobbyzaak om de juiste benodigdheden te kopen. Het enige nadeel van mijn ideetjes en impulsen is vaak dat ze mij stiekem meer geld kosten dan ik had bedacht, omdat ik nu eenmaal kwalitatief goede spullen wil gebruiken en geen prut. En de fabrikanten zijn natuurlijk wel zo slim om geen kleine 'porties' te maken, maar je te dwingen om meteen een grote pot o.i.d. aan te schaffen.

Een paar potten porseleinverf, wat kwasten, blank servies van onze zweedse vrienden van IKEA en een behoorlijk lichtere portemonnee verder ging ik aan de slag. Al snel bleek dit toch niet mijn favoriete bezigheid te worden, dus verdwenen de vers aangeschafte spulletjes na een serviesje of 3 weer in de kast. Om daar te blijven liggen tot afgelopen week. Een nieuwe baby en weinig naai- inspiratie leidden tot een nieuw serviesje.

Of dit ooit een vervolg gaat hebben, ik weet het niet....voorlopig is de verf in ieder geval nog niet op :-)

Opvallend onopvallend

De rode duivels, maandstonden, menstruatie, hoe je het ook noemt, er is niks aan en helaas ontkom je er als vrouw niet aan. Van je 15e tot je 50e is het een keer per maand zo ver. Elke maand weer dat gedoe met tampons of maandverband. En omdat ik er een hekel aan heb om dan met die dingen duidelijk zichtbaar in mijn hand naar een toilet te lopen, neem ik altijd mijn tasje mee.

Tenminste...dat deed ik. Totdat ik een maandverbandzakje maakte. Er past precies een maandverbandje in (wegwerp of wasbaar) en je kunt er evt. ook een of meer tampons bij stoppen. En zeg nou zelf; zo durf je toch wel zonder je tasje naar het toilet?!

Oud shirt in een nieuw jasje

Jongste Zoon heeft een hele stapel effen shirtjes in zijn kast liggen. Niks mis mee natuurlijk, maar wel een beetje saai. Daarom besloot ik om enkele shirtjes in een nieuw jasje te steken. Appliceren met een randje om de applicatie kende ik inmiddels al. Dat geeft (indien juist en geconcentreerd uitgevoerd) een mooi resultaat.

Maar omdat deze manier van appliceren nogal een tijd- (en garen)rovend klusje is,  ging ik op zoek naar iets anders. Dat vond ik op Mme ZsaZsa's blog. En zij heeft het dan weer van Etsy

Bij deze manier van appliceren komt de aplicatie niet op het kledingstuk te liggen, maar eigenlijk meer erachter. Volgen jullie me nog?

Hoe dan ook, het resultaat is volgens mij wel weer aardig gelukt en Jongste Zoon is een neushoorn rijker.

Bruikbaar overschot

Toen mijn schoonzusje van mijn hernieuwde creativiteit hoorde, toverde zij zomaar een lap stof tevoorschijn die nog over was van de gordijntjes die zij ooit voor de opbergruimte in hun vorige woning hadden gebruikt. Of ik daar wat mee kon?! Maar natuurlijk kan ik dat!

Er was een babietje onderweg, waarvoor ik een heleboel ideetjes had om te maken en dit stofje zou daarbij vast goed van pas komen. Maar toen het puntje bij paaltje kwam en de baby eenmaal was geboren, was er van mijn plannen nog weinig over. Want niks was immers leuk, goed, mooi genoeg voor mijn prachtige, kleine, lieve nieuwe nichtje. Uiteindelijk heb ik toch nog wat weten te maken waar zowel moeder als dochter nog wat aan zullen hebben. En er is zelfs nog een stukje stof over waarmee ik nog een klein plannetje heb. To be continued....

Nieuw wereldburgertje

Afgelopen maandag is de wereld weer een stukje mooier geworden. Er is een nieuw wereldburgertje geboren en daar is deze dame de zeer trotse tante van!

Zo'n mooi klein meisje verdient natuurlijk een heel mooi jurkje. Dus werd er gezocht naar een leuk patroontje, wat makkelijk is in gebruik voor een kleine baby en niet al te moeilijk qua patroon voor de tante (want zo veel naaiervaring dat er al aan moeilijke patronen begonnen kan worden is er dan toch nog niet hey)

Uiteindelijk ben ik gevallen voor een eenvoudig patroontje uit een oude Knippie. Ik heb het enigszins aangepast zodat het wat meer naar mijn zin was en ach, die beschrijving van de Knippie daar kan ik echt geen touw aan vast knopen. Maar met een beetje gezond boerenverstand kom je gelukkig al een heel eind. Het resultaat is een eenvoudig, maar praktisch jurkje in een stofje dat wellicht bekend voorkomt. Leuk hoor, nu lijken de zusjes tenminste nog in iets op elkaar :-p

Prinsessenjurkje

Ok, voor mijn jongens is dit jurkje misschien niet echt geschikt, maar als jongensmama is het toch wel eens leuk om iets ontzettens zoets, schattig, meisjesachtigs te maken. Gewoon, omdat het kan. Gewoon, omdat het leuk is om te doen. Gewoon, om weg te geven aan je nichtje dat er waarschijnlijk heel erg leuk uit zal zien in dit jurkje.
Ik vond dit patroontje in de 'knutselhoek' op een internetsite waar ik regelmatig te vinden ben. Hier kwam de ene na de andere geweldige creatie voorbij en toen werd ik zo enthousiast, dat ik de stoute schoenen aantrok en het patroontje toch maar bestelde. Ik heb tenslotte wel heel veel vriendinnetjes met dochtertjes voor wie ik ook zo'n jurkje zou kunnen maken.

Dit is het resultaat en Oudste Zoon heeft het jurkje zelfs al heel even aangehad. Gewoon, om te proberen en om te kijken of het zijn nichtje ook zou passen. En omdat hij nu eenmaal graag alles aantrekt wat zijn mama op de naaimachine maakt  ;-)

Carnaval is alweer voorbij....

...maar toch wil ik jullie de foto's van mijn twee kleine draakjes niet onthouden. De jongens stalen de show met hun drakenpakken.

Op MisterMirko had ik hem al eens gezien; de drakentrui. Helemaal leuk vond ik die en er moest en zou er dan ook eentje komen voor Oudste Zoon. Het duurde echter even voordat ik de juiste kleuren fleece had gevonden (waarom wordt dat in februari nauwelijks meer verkocht, het is toch koud?!)

Ondertussen kwam carnaval met rasse schreden naderbij. Ik vond maar geen leuke carnavalspakken voor mijn jongens en het ontbrak mij aan inspiratie om een leuk pak in elkaar te flansen. Toen ging er een lichtje branden en bedacht ik mij dat het best een idee was om de drakentrui tot carnavalspak om te dopen. Zo gezegd, zo gedaan.

Voor Oudste Zoon had ik vanwege de temperatuurverschillen een drakenpak in spencervorm gemaakt. Met een groene longsleeve er onder voor binnenshuis en met een groen fleecevestje er onder voor buitenshuis. Want je dacht toch niet dat hij zijn drakenpak nog uit wilde trekken toen zijn mama het eenmaal af had? Nee, dat pak moest en zou de gehele dag worden gedragen. Wablief, het liefst zou Oudste Zoon er in zijn gaan slapen. Maar ja, dat is dan natuurlijk weer niet zo lekker he, met van die pinnen op je rug. Slapen deed Oudste Zoon dan uiteindelijk ook gewoon in zijn pyjama. Gelukkig maar, zo kon ik het pak 's nachts nog even gauw uitwassen en drogen nadat hij op de eerste carnavalsdag een 'ongelukje' had gehad.

Voor Jongste Zoon was er een aangepaste versie gemaakt. Een heerlijk warm fleecevestje met enkel op de capuchon drakenpinnen, omdat meneer nog enkel blieft te liggen (en geef hem eens ongelijk, hij kan de rest van zijn leven nog zitten). Dan zijn die pinnen, hoe zacht de fleece ook, niet echt prettig om op te liggen. Maar een heel fleecevest is voor binnenshuis toch echt te warm en dus kwam er ook een t-shirtje met een lief klein draakje erop geschilderd.

De jongens hebben veel positieve reacties en bewonderende blikken ontvangen. Wanneer mensen er achter kwamen dat moeders de pakken zelf had gemaakt, waren de complimenten niet van de lucht. En ach, dat doet een mensch toch ook wel weer eens goed he?!

p.s. foto van draken t-shirt volgt nog, dit moet eerst even worden gewassen ; -)

Leuk voor tussendoor

Soms, heel soms.....deze momenten zijn zeldzaam wanneer je eenmaal kinderen hebt.....maar soms.... heb je wat tijd over. Gewoon een half uurtje, of een uurtje waarop je lekker iets voor jezelf kunt doen. Een momentje waarin je ervoor kunt kiezen om lekker met een boek op de bank te gaan zitten, om even met de voetjes omhoog te gaan, om even helemaal niets te doen.

Ik kan dat dus niet he, niets doen.

En dus komt er op zo'n moment, wanneer ik mij net op de bank heb geinstalleerd, met dat goede boek, de grote mok heerlijk geurende thee, klaar om even helemaal weg te dromen, altijd een kriebel naar boven drijven. Hij begint in mijn buik en kruipt door mijn hele lichaam. Net zo lang totdat ik echt niet meer stil kan zitten en gewoon achter mijn naaimachine moet kruipen.

Tijdens een van deze momenten kwam ik op het idee om te gaan zeefdrukken. Maar helaas, mijn speciaal achterover gedrukte kopieerpapierwikkel bleek de enige in zijn soort te zijn die niet aan een stof blijft plakken wanneer je hem er bovenop strijkt. Mijn zeefdrukpoging strandde dus al vrij snel.

Gelukkig had ik wel enkele kwasten in huis en dus werden de shirts alsnog versierd. Voor Oudste Zoon werd er een helikopter op het shirt geschilderd en voor Jongste Zoon kwam er een alien op het shirt gevlogen.

Ziehier: het resultaat!

de helikopter is tijdelijk gevlogen....

Geduld is een schone zaak....

De afgelopen weken heb ik niet stilgezeten en zijn er aardig wat freubeltjes gefabriceerd. Maarrrr...... dit zijn allemaal cadeautjes en dus verrassingen voor anderen, dus kan ik ze nog even niet hier op de site showen. Want tsja....dan zou de verrassing er al snel vanaf zijn he?! Maar er is goed nieuws, want new babies are on the way dus ook deze freubeltjes kunnen (hopelijk) zeer snel ook aan het grote publiek worden vertoond.

Helaas hebben in Huize ItsieBitsie de bacillen flink toegeslagen en staat de naaimachine dus alweer een hele week (!) onaangeraakt in een hoekje. Het arme ding krijgt al bijna last van ontwenningsverschijnselen. Gelukkig lijkt het sterke anti-bacteriele regime zijn vruchten af te werpen en dus staat er voor morgen een leuk bezoekje aan de stoffenmarkt op het programma en kan daarna de naaimachine weer onder het stof vandaan worden getoverd.

Op het programma staat o.a. een nieuwe en verbeterde Mei Tai, een schattig jurkje, een tissue-doosje-opberg-tasje en een carnavals-outfit.

Nog even geduld dus...maar dan wordt jullie wachten beloond!

Keukenprins(es)je

Oudste Zoon helpt mij graag wanneer ik in de keuken bezig ben. Vooral wanneer ik lekkere dingen, zoals cupcakes maak. Goh....

Hij gaat dan op een keukenkrukje staan en is dolgelukkig wanneer hij ook spulletjes mag pakken, aangeven of wanneer hij zelf de vormpjes voor de koekjes mag uitdrukken.

Maar wat is nu een kok zonder schort of sloof? En mijn eigen keukenprinsje in de dop verdient natuurlijk wel het allermooiste en allerbeste! Om een lang verhaal maar even kort te maken; de naaimachine (en dus ik ook) werd weer flink aan het werk gezet. Onder toeziend oog van Oudste Zoon werd het schortje in elkaar gedraaid. En een echte kok kan natuurlijk niet zonder een koksmuts en een pannenlap. Toen alles eenmaal af was, was Oudste Zoon helemaal in zijn nopjes. Zo blij zelfs, dat hij vond dat er voor Nichtje ook een schort gemaakt moest worden. Gelukkig heb ik inmiddels wel een redelijke stofvoorraad opgebouwd en dus vonden we ook nog wat leuke printjes voor Nichtje. En tadaaa.....het resultaat!


Schortje voor Nichtje

Schortje voor Oudste Zoon

Dicht bij mama en lekker warm

Wanneer ik kan, draag ik Jongste Zoon in mijn heerlijk zachte, geweven Girasol draagdoek, of in mijn zelfgemaakte Mei Tai.

Een aantal weken geleden sloeg de kou natuurlijk ongenadig toe en dus moest er iets worden bedacht om Jongste Zoon warm te houden wanneer hij werd gedragen. Nu zul je misschien denken: 'ja maar, dan trek je hem toch gewoon een warm fleecepakje ofzo aan?' Dat kan natuurlijk, maar Jongste Zoon heeft er een gewoonte van gemaakt om bij wandelingen die langer dan 10 minuten duren in slaap te vallen in de doek. Wanneer je dan ergens binnen komt en hij een fleecepakje aanheeft, kan hij niet rustig verder slapen, want een fleecepak is binnenshuis toch echt een tikkie te warm. En om dat ik het zo sneu vind om Jongste Zoon steeds wakker te maken wanneer we ergens binnen gaan (en gewoon heel erg kan genieten van zo'n klein, snurkend hoopje mens tegen mij aan te dragen) zocht ik dus een andere oplossing. Van een stuk overgebleven katoen, een stukje canvas en een stuk lekker warme fleece maakte ik een draagcover. Ideaal, want zo blijft Jongste Zoon (en ikzelf ook) toch lekker warm buiten en hoef ik hem niet steeds te storen in zijn slaap.

Van een ander stuk fleece en een heel oude fleece-jas heb ik vervolgens nog een draagjas gemaakt voor wanneer Jongste Zoon straks op de rug gedragen gaat worden. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Roooooooooze

Een vriendinnetje van mij was zwanger, hoogzwanger zelfs toen ze mijn DIY luiertas spotte. Nou, zo eentje wilde ze ook wel hebben! Ik ben natuurlijk de belabberdste niet en heb haar dus direct aangeboden om er ook zo eentje voor haar te maken. Handig ook trouwens, want zo ik meteen een leuk kraamcadeautje voor als de kleine meid straks geboren zou worden.


De stofjes werden via internet uitgezocht en zodra deze binnen kwamen en ik de tijd had om achter mijn naaimachine te kruipen, werd de tas in elkaar gedraaid. Gaandeweg bedacht ik steeds meer leuke dingetjes die ik van de overgbeleven stof zou kunnen maken. Een luiertas kan natuurlijk niet zonder opbergzakje voor de extra set kleertjes, er werd een handig klein luier-en-billendoekjes-meeneem-zakje gemaakt, een bijpassend speenkoordje, een speen-knuffeldoekje en een labeldoekje. Een prima kraamcadeau leek mij zo.

Ook voor de grote broer in wording werd een cadeautje gemaakt, zodat hij ook wat om uit te pakken had. Het mannetje is gek op kleuren, dus fabriceerde ik een potlodentol.

Tot slot had het vriendinnetje mij een tijdje geleden al gevraagd om een paar van die handige spuugdoekjes voor haar te maken, dus werden er heerlijk zachte badstof en een paar meter vrolijk gekleurd biasband tevoorschijn getoverd. Even stikken en het kraamcadeau was af.

Vorige week is het vriendinnetje bevallen van een prachtige, kerngezonde dochter. En gisteravond mocht ik de nieuwe aanwinst komen bewonderen. Heerlijk hoor, dat kleine spul. En wat een friemelhandjes weer. Je zou toch bijna zelf weer willen..... Maar goed, ik ging op pad, met alle cadeautjes in vrolijke papiertjes gewikkeld. Ik vond het best een beetje spannend, want dit was toch wel de eerste keer dat ik echt iets voor iemand anders had gemaakt en tsja, dan kun je zelf wel tevreden zijn met het resultaat, maar wat vindt de ander er dan van? Het uitpakken was een groot papierfestijn en gelukkig viel alles in de smaak.

En dan kan ik nu eindelijk de foto's plaatsen, want ik wil mijn nieuwste creaties natuurlijk heel graag showen!

De rooooze tas

De bijpassende rooooze spulletjes

De blauwe potloodrol

De spuugdoekjes

En oh ja....van mijn roze-manie ben ik voorlopig wel weer even verlost hoor, ik zie nog steeds fuchsia-roze canvas-vlekken voor mijn ogen dansen.